rolnictwo samozaopatrzeniowe

Praca. Oferty pracy, ogłoszenia o pracę, szukam pr

Temat: Uwarunkowania i rozmieszczenie hodowli zwierząt
Ważnym działem rolnictwa jest chów zwierząt, których początki udomowienia przez człowieka sięgają 10-15 tys. lat. Organizmy zwierzęce przetwarzają produkty pochodzenia roślinnego na produkty o wyższej wartości odżywczej dla człowieka, w szczególności na białka i tłuszcze zwierzęce. Przetwarzanie to jest połączone z pewną stratą energii, zużywanej na utrzymanie życiowych procesów zwierząt. Na przykład do wyhodowania świni o wadze 100 kg potrzeba około 300 kg produktów zbożowych. Dlatego mięso, mające większe wartości odżywcze, jest droższe od produktów roślinnych i jego spożycie bywa znacznie większe w krajach zamożnych niż w krajach o niskiej stopie życiowej.

W przeciwieństwie do ogromnego bogactwa gatunków roślin uprawnych, chów obejmuje tylko kilkanaście gatunków zwierząt. Dostarczają one podstawowych produktów: mięsa, tłuszczu, mleka, włókna, skóry, futer, jaj, pierza, miodu, wosku i kości. Ubocznym produktem chowu jest naturalny nawóz organiczny. Chów niektórych gatunków zwierząt odbywa się także ze względu na ich siłę roboczą- są one używane jako zwierzęta pociągowe lub juczne.

Chów rozwinął się głównie w strefach umiarkowanych. Wynika to m.in. z obfitości i wysokiej jakości występujących w tych strefach pasz. W strefie międzyzwrotnikowej ogranicza go m.in. gorący klimat, gorsza jakość pastwisk o grubych i szorstkich trawach, niedostatek ziarna oraz choroby zwierząt.

Chów, podobnie jak uprawa roślin, może się odbywać intensywnie lub ekstensywnie, może być ukierunkowany na cele rynkowe lub na samozaopatrzenie hodowcy. Główną rolę w zaopatrzeniu światowego rynku w artykuły zwierzęce odgrywa chów bydła, trzody chlewnej i owiec.

BYDŁO. W towarowym chowie bydła możemy wyróżnić dwa kierunki: chów ras mlecznych, oraz chów bydła mięsnego, charakteryzującego się małą mlecznością a dużym przyrostem masy mięsa. Kierunek mleczny występuje przede wszystkim w pobliżu dużych miast, które są rynkiem zbytu dla produktów mlecznych, natomiast mięsny rozwija się zwłaszcza tam, gdzie występują rozległe tereny naturalnych pastwisk. W gospodarstwach samozaopatrzeniowych najczęściej hoduję się bydło ogólnoużytkowe, mleczno- mięsne.

Brazylia, USA, Chiny i Argentyna należą do czołowych eksporterów mięsa i skór na świecie. Indie i kraje byłego ZSRR zaspokajają przede wszystkim własne potrzeby żywnościowe. Indie nie tylko nie są eksporterem, lecz większość bydła jest raczej ciężarem dla własnego społeczeństwa. Hinduizm zabrania zabijania krów i spożywania ich mięsa. Hindusi wykorzystują bydło jako siłę pociągową oraz spożywają mleko i jego przetwory. Bydło jest z reguły niedożywione, stąd roczny udój od krowy wynosi zaledwie 800 litrów mleka, podczas gdy np. w Danii czy Stanach Zjednoczonych wynosi on około 6,000 litrów.
Intensywna hodowla bydła prowadzona jest w krajach Europy Zachodniej oraz w północno- wschodniej części Stanów Zjednoczonych, gdzie w przeliczeniu na 100 ha użytków rolnych przypada często powyżej 100 sztuk bydła.

TRZODA CHLEWNA. Świnie mogą być hodowane we wszystkich strefach klimatycznych. Najwięcej hoduje się ich jednak w strefie klimatu umiarkowanego, co wynika z większej ilości pasz, przede wszystkim ziemniaków, kukurydzy, jęczmienia i żyta, oraz z chłonnego rynku zbytu. W wielu rejonach świata chów trzody chlewnej ograniczają wierzenia religijne. Na przykład islam i judaizm zakazują jedzenia wieprzowiny, a na obszarach zamieszkałych przez wyznawców tych religii nie hoduje się świń. Mimo wielkich walorów chowu trzody chlewnej (szybki przyrost masy mięsnej), specjalizuje się w nim mała liczba krajów. W światowym handlu wieprzowina ma znacznie mniejsze znaczenie niż wołowina.
OWCE. Owce dostarczają przede wszystkim wełny, ponadto mięsa, futer i mleka. Wełna jest najważniejszym, po bawełnie, włóknem naturalnym, posiadającym wiele cennych właściwości. Dobrze utrzymuje ciepło, ma dużą zdolność wchłaniania barwników. Wełna może być przędzona, tkana, dziana lub filcowana. Jakość różnych typów wełny zależy od rasy owiec, klimatu, jakości pastwisk, zabiegów hodowlanych. Najlepsze typy cienkiej, puszystej wełny pochodzą od owiec hodowanych na terenach, gdzie występuje duże roczne i dobowe amplitudy temperatury. Owce o najlepszej wełnie (merynosy) wyhodowane zostały najwcześniej w Hiszpanii i obecnie dostarczają większość światowej wełny. Z Azji Środkowej wywodzą się owce dostarczające pięknych futer, zwanych karakułami. Mięso (baranina) ma mniejsze znaczenie w światowym spożyciu niż wołowina i wieprzowina. W niektórych państwach, np. w Australii, Wielkiej Brytanii, jest jednak spożywane w dużych ilościach. W krajach w których z przyczyn religijnych nie spożywa się wołowiny lub wieprzowiny, zastępuje je baranina.

Owce maja mniejsze wymagania pokarmowe i mogą być hodowane w każdych warunkach klimatycznych, z wyjątkiem klimatu gorącego i wilgotnego (równikowego). Najwięcej owiec hoduje się w krajach dysponujących rozległymi obszarami naturalnych, suchych pastwisk, gdzie trawy są zbyt niskie i zbyt rzadkie dla bydła, a zasoby wody ograniczone.

W związku z gwałtownie wzrastającym zapotrzebowaniem na żywność wielkie znaczenie ma intensyfikacja chowu zwierząt na świecie, przede wszystkim bydła i trzody chlewnej. Dużą rolę do spełnienia w tym zakresie ma biotechnologia, zajmująca się m.in. wyhodowaniem wysokowydajnych ras zwierząt. Do uzyskiwania wysokich efektów produkcyjnych w chowie zwierząt konieczne jest stosowanie kalorycznych pasz treściwych, zawierających m.in. zmielone ziarna zbóż i roślin strączkowych, mączki zwierzęce i rybne, witaminy, susz roślin okopowych i zielonych, produkty przemysłu młynarskiego (otręby). Kraj rozwijający chów zwierząt musi mieć dobre zaplecze w produkcji pasz. Rozwój chowu wymaga także dobrze zorganizowanego transportu oraz rozwiniętego przemysłu spożywczego (chłodnictwa, mleczarstwa i zakładów mięsnych itp.).

Spełnieniu tych warunków rozwoju chowu mogą podołać kraje dysponujące odpowiednimi kapitałami, czyli kraje już rozwinięte gospodarczo, w których żywności nie brakuje. W krajach słabo rozwiniętych, cierpiących na brak żywności, rozwój chowu zwierząt napotyka na liczne bariery, wynikające z braku odpowiednich środków.
Źródło: kornelia.xaa.pl/viewtopic.php?t=3107



Temat: Rolnictwo
Przyrodnicze uwarunkowania rozwoju rolnictwa:
· ukształtowanie powierzchni – sprzyjające rolnictwu są tereny o stokach łagodnie nachylonych, gdyż wówczas występuje samoczynny ruch wody, regulowany np. za pomocą zabiegów meriolarycyjnych.
· Warunki klimatyczne – czyli: nasłonecznienie, temp., długość okresu wegetacyjnego, opady atmosferyczne, wiatry, przymrozki. Korzystne warunki klimatyczne: klimaty wilgotne strefy umiarkowanej oraz monsunowe strefy zwrotnikowej i podzwrotnikowej. Niekorzystne: klimat równikowe wybitnie wilgotny, suchy i wybitnie suchy w strefie zwrotnikowej i podzwrotnikowej oraz polarny i subpolarny.
· Warunki glebowe – charakteryzują je 2 pojęcia: żyzność i urodzajność gleby. Różnica pomiędzy nimi polega na tym, że żyzność związana jest z warunkami naturalnymi, a urodzajność z warunkami przyrodniczymi jak i działalnością człowieka. ŻYZNOŚĆ gleby – zdolność zaspokajania odżywczych potrzeb żyjących na niej roślin przez dostarczenie składników pokarmowych i wody; jest naturalną cechą gleby, uzależnioną od klimatu, rodzaju podłoża, stosunków wodnych, pokrywy roślinnej. URODZAJNOŚĆ – określa wartość produkcyjną, na którą wpływa działalność gospodarcza człowieka, poprzez: nawożenie, odpowiednia uprawę, regulację stosunków wodnych.
Żyzne gleby to gleby dobrze napowietrzone o odczynie zasadowym i obojętnym. Należą do nich: czarnoziemy, brunatne, mady, rędziny, czarne ziemie.
· Warunki wodne – suma opadów atmosferycznych, wielkość parowania oraz możliwość transpiracji wody. Dla upraw istotne są zasoby wilgoci w glebie i atmosferze, w gospod, rolnej ważne są też zasoby wód podziemnych.

Pozaprzyrodnicze uwarunkowania rozwoju rolnictwa (czynniki społeczno-ekonomiczne):
o Zasoby pracy (zasoby siły roboczej) – istotne w krajach słabo rozwiniętych, w których jest możliwa uprawa pracochłonnych ziemiopłodów (trzcina cukrowa, ryż, bawełna, kawa). Dużymi zasobami pracy dysponują te regiony świata, w których bardzo duży przyrost naturalny przy niewielkim przyroście powierzchni uprawy, powoduje gwałtowne zmniejszenie powierzchni użytków rolnych na 1 mieszkańca.
o Ustrój rolny – czynnik, na który składają się głównie własność ziemi i wielkość gospodarstw. Korzystna podstawe do rozwoju rolnictwa stwarza własność prywatna, gdyż sprzyja ona bezpośredniemu, osobistemu zainteresowania właściciela gospodarstwa jak największymi efektami pracy. Wielkość gospodarstw również istotnie może wpływać na rozwój rolnictwa. Zbyt małe gospodarstwa rolne są czynnikami utrudniającymi rozwój rolnictwa, ponieważ ze względu na swoją wielkość i poziom produkcji nie dysponuja wystarczającymi środkami koniecznymi do finansowania wszystkich potrzebnych inwestycji oraz zakupu nowych maszyn i urządzeń.
o Poziom kultury rolnej – wpływa na stosowanie nowoczesnych metod uprawy i hodowli, wydajnych odmian; poziom mechanizacji, nawożenia i ochrony roślin.
o Poziom rozwoju przemysłu i zakres usług dla rolnictwa – warunkuje zaplecze techniczne i naukowo-badawcze, zaopatruje rolnictwa i stanowi jednocześnie rynek zbytu dla surowców pochodzenia rolniczego.
o Polityka rolna państwa – oddziałuje na rolnictwo poprzez różne formy stymulowania kierunków rozwoju, finansowanie dopłat, cen gwarantowanych, systemów kredytów, ochrony rynku rolnego poprzez polityke celną
o Uwarunkowania międzynarodowe – ceny płodów rolnych na rynkach światowych, kursy walut, międzynarodowe umowy handlowe.

Gospodarkę rolną na świecie klasyfikujemy m.in. za pomocą kryterium sposobu zagospodarowania (przeznaczenia) jego produkcji. Dzielimy:
- rolnictwo samozaopatrzeniowe – gospod.roln. przeznaczona na wyżywienie osób, które przyczyniły się do jej wytworzenia.
- Rolnictwo towarowe – gospod.roln. przeznaczona na sprzedaż.

Przeznaczenie produkcji zależy od ilości produktu, a ta związana jest z efektywnością rolnictwa. Efektywność rolna jest podstawą wyróżnienia:
a) rolnictwa intensywnego – charakteryzuje się wysokimi nakładami kapitału( inwestycje w zakresie środków ochrony roślin, nawozów mineralnych, materiałow siewnych i hodowlanych, zakupu nowych maszyn, dopłat, kredytów) i siły roboczej (pracy żywej, głównie człowieka, lub siły pociągowej zwierząt)
- Wysoko intensywne rolnictwo kapitałochłonne – o małych zasobach pracy i wysokim poziomie mechanizacji. Cechą charakterystyczną jest: towarowość, czyli przeznaczenie produkcji na sprzedaż.
- Rolnictwo plantacyjne – o b. Dużej towarowości. Jest to rolnictwo wyspecjalizowane w produkcji określonych artykułów, przeznaczonych na rynki zagraniczne. Cechą plantacji jest monokultura, tj. nastawienie na jedną uprawę.
- Wysoko intensywne rolnictwo typu pracochłonnego – z powodu duże liczby mieszkańców i znacznego zapotrzebowania żywnościowego, towarowość jest niewielka.
- Umiarkowanie intensywne rolnictwo indywidualne i prywatyzowane rolnictwo wielkoprzestrzenne – m.in. kraje postkomunistyczne. Rolnictwo w Polsce.
b) Rolnictwa ekstensywnego – występuje na obszarach małej gęstości zaludnienia i dużym areale uzytków rolnych. Cechy: małe nakłady pracy i kapitału oraz małe efekty produkcji.
- o małych zasobach pracy, dużej mechanizacji – Cechy: wysoka towarowość oraz tendencja do przemysłowej organizacji pracy.
- O dużych zasobach pracy i b.małej mechanizacji – nastawione jest głównie na samozaopatrzenie. Przeznacza na rynek niewielkie, uzyskiwane ponad własne potrzeby nadwyżki produkcyjne.
- Rolnictwo skrajnie ekstensywne (prymitywne) – małe zaangażowanie środków i mała efektywność. Odmiany: rolnictwo żarowo-odłogowe lub kopieniacze oraz paserstwo koczownicze.

Warunki przyrodnicze rozwoju rolnictwa w Polsce:
- Ukształtowanie powierzchni – korzystne; dominacja terenów równinnych, o łagodnie nachylonych stokach
- Warunki wodne – korzystne; dość niskie opady atomsfer. Nie stanowią poważnej przeszkody.
- Warunki agroklimatyczne - ( klimatyczne +meterologiczne); najkorzystniejsze na połud-zach; surowe na półn-wsch. Niekorzystne zjawiska klimatyczne to: przymrozki, pokrywa śnieżna.
- Gleby: dominują gleby klas średnich i niskich.

Polskie rolnictwo na tle UE:
q Bariera hamującą unowocześnienie i rozwój rolnictwa w Polsce jest b.duże rozdrobnienie gospodarstw i rozdrobnienie gruntów. Taka sytuacja utrudnia mechanizacje i ogranicza możliwość dopłat.
q Kolejnym problemem jest:
q nadmierne zatrudnienie i przeludnienie wsi.
q Niski poziom wykształcenia ludności wiejskiej
q Brak konsekwentnej polityki rolnej.
Źródło: kornelia.xaa.pl/viewtopic.php?t=3259


Copyright (c) 2009 Praca. Oferty pracy, ogłoszenia o pracę, szukam pr | Powered by Wordpress. Fresh News Theme by WooThemes - Premium Wordpress Themes.